Czekoladowa wojna, sklep internetowy Moja Czekolada

To prawda, że była wojna, o której się mówi. Była to wojna polityczna, w której nie było broni, przemocy i śmierci. Była to jednak wojna, która zawierała wiele ostrych i trudnych słów oraz wiele działań polityków, którzy w rzeczywistości ratowali interesy przemysłu czekoladowego.

Unia Europejska

W 1994 roku Unia Europejska wprowadziła różne normy żywnościowe mające na celu standaryzację jakości produktów spożywczych na rynkach wszystkich państw członkowskich UE. Było to konieczne, ponieważ przed zjednoczeniem kraje miały różne standardy i poglądy na jakość żywności, co było całkowicie nie do przyjęcia w zjednoczonej Europie.

W przypadku większości produktów spożywczych standaryzacja przebiegła bez większych problemów. Problemem okazała się jednak czekolada, która przez pewien czas przysparzała siwych włosów politykom w Europie. Belgia, Francja i Niemcy przyjęły stanowisko w procesie standaryzacji czekolady, że słowo "czekolada" może być używane tylko w odniesieniu do żywności zawierającej co najmniej 50% kakao. Produkty czekolad owe nie powinny również zawierać tłuszczów roślinnych, które często znajdują się w batonach czekoladowych w Wielkiej Brytanii.

Produkty czekoladowe

Oznaczałoby to, że wszystkie batony czekoladowe, wyroby cukiernicze i inne produkty czekoladowe znajdujące się na półkach sklepowych, które zawierają tłuszcze roślinne i mniej niż 50% kakao, nie byłyby już nazywane "czekoladą", ale musiałyby zostać przemianowane, w przeciwnym razie nie pojawiałyby się już na rynkach europejskich. Byłby to oczywiście poważny cios dla przemysłu czekoladowego, który czerpie dużą część swoich zysków z tych czekolad. Dlatego też producenci czekolady zbuntowali się i wysłali swoich polityków w ogień.

W ten sposób trzy kraje, które ustanowiły surowe i wysokie kryteria dla czekolady, jako pierwsze zostały zakwestionowane przez Wielką Brytanię. W rzeczywistości nie był to jednak bunt polityków, a jednego z największych producentów czekolady - Cadbury.

Firma, która produkuje kilka ton wyrobów czekoladowych rocznie zawierających mniej niż 10% kakao, nie była w stanie zaakceptować surowych i wysokich kryteriów Unii Europejskiej.

Straty byłyby po prostu zbyt duże dla tej firmy. Po miesiącach rozmów, kłótni i gróźb zakazu handlu i więzienia, Niemcy niespodziewanie zmieniły stronę i dołączyły do Wielkiej Brytanii. Uważa się, że przyczyną była presja ze strony Szwajcarii, która nie jest członkiem Unii Europejskiej, ale jest głównym producentem wyrobów czekoladowych. Podobnie jak Cadbury, szwajcarskie firmy mocno ucierpiałyby z powodu restrykcji UE, ponieważ nie byłyby już w stanie eksportować swoich czekolad mlecznych na rynek UE.

Spór ciągnął się przez kilka miesięcy, ale porażka Niemiec była decydująca. Wspólnie, dwa główne kraje europejskie osiągnęły to, że w Europie czekolada jest obecnie uważana za wszystko, co zawiera co najmniej 2,5% suchej masy beztłuszczowej - miazgi kakaowej (biała czekolada jest wyjątkiem), a także może zawierać do 5% tłuszczów roślinnych. Posłowie głosowali jednak za wprowadzeniem dodatkowej zasady, która wymaga, aby każda tabliczka czekolady była opatrzona etykietą zawierającą składniki i ilości tych składników zawartych w czekoladzie.

Ostatecznie praktycznie wszyscy byli zwycięzcami. Firmy produkujące czekoladę nadal mogą eksportować wszystkie swoje produkty na rynek europejski, ponieważ standardy dla czekolad są znacznie niższe niż w punkcie wyjścia. Nie czyni nas to jednak mniej konsumentami, ponieważ zawsze możemy sprawdzić, ile kakao i innych składników znajduje się w naszej czekoladzie przed jej zakupem, dzięki czemu możemy zdecydować, którą czekoladę chcemy kupić.